"Od osoby z zespołem Downa nie warto odwracać głowy. Gdy człowiek spojrzy w jego oczy, może w nich ujrzeć świat, w którym każdy chciałby żyć. Takie osoby bardzo rzadko są świadome swojego upośledzenia, ponieważ myślą innymi kategoriami niż my. Uszczęśliwia je okazywanie bliskości, akceptacja i uczucie. Właśnie to powinniśmy im ofiarować, gdyż nie jest ważne co ktoś może osiągnąć, ale by mógł żyć, czerpiąc z życia radość."


Robert Graczyński
W Polsce żyje około 60 tysięcy osób z zespołem Downa

Światowy Dzień Zespołu Downa, z inicjatywy Europejskiego Stowarzyszenia Zespołu Downa, obchodzimy 21 marca od 2005 roku. Od 2012 roku patronat nad tym świętem objął ONZ. W Stanach Zjednoczonych to październik jest Miesiącem poświęconym Zespołowi Downa. Obchodzenie go ma na celu walczenie ze stereotypami, zapewnienie informacji, które są prawdziwe, zwiększenie świadomości o potencjale osób z Downem.
Na znak integracji z wszystkimi dotkniętymi tym zespołem 21. marca zakładamy kolorowe skarpety nie do pary, jako symbol niedopasowania społecznego i genotypowego z jakim zmagają się te osoby.
Data 21 nie jest przypadkowa, wada polega na tym, że w 21. parze chromosomów osoby z Downem mają trzy zamiast dwóch chromosomów.
Nazwa pochodzi od nazwiska brytyjskiego lekarza Johna Langdona Downa, który jako pierwszy opisał zespół w 1866 roku, a dopiero w 1959 roku Jerome Lejeune odkrył, że za nieprawidłowościami stoi trisomia 21. chromosomu.
Dzieci urodzone z zespołem Downa mogą wykazywać w wyglądzie zewnętrznym podobieństwo do rodziców. Odczuwają takie same emocje jak wszyscy. Posiadają indywidualny charakter. Mają potrzeby, marzenia i zainteresowania. Potrzebują miłości iakceptacji jak każdy człowiek.
Wymagają od rodziców specjalnej troski oraz stymulacji, co pozwala osiągnąć im kolejne, wyższe stopnie rozwoju umysłowego i fizycznego.
Wbrew stereotypom, że osoby z zespołem Downa są zawsze spokojne, muzykalne, niektóre są niezwykle pewne siebie, kontaktowe, ekstrawertyczne, lubiące wysiłek fizyczny.
Zwiększone ryzyko występowania chorób u tych dzieci wymaga regularnych kontroli lekarskich, m.in. okulistycznej, laryngologicznej, kardiologicznej.
Dziecko z ZD może pojawiać się w każdej rodzinie, niezależnie od rasy, uwarunkowań ekonomicznych, kulturowych.
Niepełnosprawność ludzi z zespołem Downa niesie ze sobą wymogi i ograniczenia, jak na przykład konieczność specjalnej edukacji, opieki wychowawczej i zdrowotnej czy dostosowanych warunków mieszkaniowych.
Osoby upośledzone z zespołem Downa,niestety, często spotykają się z dyskryminacją.
Wiele z tych osób, mimo swoich ograniczeń, realizuje swoje pasje i marzenia. Pracuje na przykład jako aktorzy, tancerze czy wokaliści.
W Los Angeles, Stowarzyszenie na rzecz Zespołu Downa, posiada listę osób z zespołem Downa, które zagrały role w telewizji czy filmie.
Z osobami dotkniętymi Downem spotkamy się na kartach różnych pozycji książkowych. Coraz więcej osób bezpośrednio związanych z takimi jednostkami opisuje swoje zmagania z codziennością, dzieli się doświadczeniami, jak na przykład Maja Chmiel, mama chłopca z zespołem Downa, która przypomina czytelnikowi, że „inność ma uczucia”. Można też sięgnąć po książkę Doroty Terakowskiej „Poczwarka” , by poznać losy Marysi-Myszki, która pojawia się i burzy idealny świat młodego, wykształconego, zamożnego małżeństwa.
Nieważne jest to, co przeczytamy i ile wiadomości naukowych poznamy na temat tego zespołu, ważne jest, by zawsze, mimo barier jakie w nas drzemią, okazać akceptację i uśmiechnąć się do „inności”.

Zespół do Spraw Integracji
przy Publicznej Szkole
Podstawowej z Oddziałami
Integracyjnymi im. Jana
Zamoyskiego w Janowie
Lubelskim